R.E.L.: Zwaar maar waar - 3 maart 2011

Reageren? | Berichten lezen? ( 0 )

Maar de as kan ook worden gezien als de in glas en beton gegoten hebzucht, die zijn voorlopige, dubieuze hoogtepunt vindt in de bouwfraude. De jaren tachtig markeren ook de overgang van Rimbaud naar Rambo, de kraker werd yup en de verzuchting 'no future' werd omgebogen tot de kreet 'anything goes'. Julian Schabel was net als Anselm Kiefer een van de krachtpatsers die tot de verbeelding sprak. Hij smeet het servies tegen de muur en plakte vervolgens de scherven in de dikke verf van zijn schilderijen. Nu maakt hij snapshots met een camera zo groot als een ijskast. Lakonieke kiekjes zijn het, die ogen alsof ze terloops zijn gemaakt, maar niets is minder waar. Het toestel is namelijk nauwelijks te tillen. Zwaar, zeg dat wel. Maar zou het ook waar zijn? De aflevering van R.E.L: Romeyn en Lamoree eindigt met de val van de muur in Berlijn in 1989. Een hoopvoller en schitterender slottoneel van een decennium zou je in eerste instantie niet kunnen bedenken. Maar beelden zijn vaak niet wat ze lijken. Meer dan twintig jaar na dato wordt de val van de muur vooral geïnterpreteerd als een streep onder de (nasleep van de) Tweede Wereldoorlog. Ook blijkt dat we met de jaren tachtig nog steeds op schoot zitten.