Troostmeisjes - 27 april 2010

Reageren? | Berichten lezen? ( 2 )

Zo ongeveer zal het publiek het zijn vergaan bij de openbare harakiri van Yukio Mishima, met het grote verschil natuurlijk dat Mishima zichzelf daadwerkelijk met een zwaard doorboorde! Rake en confronterende kunst met een historische en politieke lading is een precair genre. Maar denk aan de overtuigende manier waarop de uit Servië afkomstige Marina Abramovic tijdens de Biënnale van Venetië in 1997 de etnische zuiveringen op de Balkan aan de orde stelde. Ze zat naakt op een berg knoken en borstelde been voor been obsessief schoon. Denk ook aan de jongste video van Yael Bartana die een groepje goedgelovige Joden een nederzetting laat bouwen in een park in Polen; in de vorm van een concentratiekamp! Deze voorbeelden hebben ook een overtuigende esthetica, een niet onbelangrijk element als het gaat om beeldende kunst. Meiro Koizumi zou hier nog wat aan kunnen doen. Hoe dan ook, de boodschap van die zaterdag zou kunnen zijn: hoe beladener de geschiedenis van het land van herkomst, hoe interessanter de kunst. Dat is weliswaar geen troost, het stemt wel tot nadenken. “Er is geen antwoord. Er zal geen antwoord zijn. Er is nooit een antwoord geweest. Dat is het antwoord,” schreef de formidabele Gertrude Stein.